"Mijn zoon voelde haarfijn dat ik bang was wat anderen ervan vonden"

Ken je dat? Dat je alles voor je kind doet? Zo erg dat je jezelf bijna kwijt raakt? Continu in de zorgstand, alles willen fixen. En dan heb ik het nog niet eens over wat de omgeving daar van vindt en wat dat met je doet.

Toen ik vond dat onze zoon recht had op een “normaal” leven, zonder dat hij elke dag aan het overleven was op school, begon de leerplicht en school te dreigen. Want ik hield onze zoon thuis. Het was klaar! Was dat makkelijk? Nee, want iedereen vond daar wel wat van….

(en dat is niet altijd even makkelijk als projector met een 3/5 lijn van human design, voor de kenners onder ons)

Vrienden die zeiden: "Ja maar, zo leert ie het nooit." 

Andere ouders op het schoolplein die fluisterden. Opmerkingen en blikken die dwars door mij heen prikten.

Elke keer paste ik mezelf weer aan, liet ik mij bang maken en twijfelde ik weer. Terwijl ik het achteraf heel goed aanvoelde. Maar in het moment koos ik voor wat veilig was en vooral wat er van mij werd verwacht (die strijd voerde ik niet alleen buitenhuis maar ook binnenhuis).

En omdat ik mijn eigen gevoel wegdrukte voor de omgeving, bleef ik die knoop in mijn maag houden. 

En onze zoon voelde dat haarfijn.

Want kinderen voelen feilloos wanneer jij niet op je plek staat. Het komt terug in hun gedrag, in buikpijn voor school, in het niet meer durven vragen wat ze nodig hebben. Gelukkig bleef hij dat wel doen en zag ik elke keer wel wat hij nodig had. Ik laveerde tussen de verwachtingen van iedereen in. 

Doordat ik stevig stond, en mij niet meer liet vertellen wat onze zoon nodig had kon ik achter mijn kind gaan staan de de keuzes maken die nodig waren.

En dat gun ik jou als moeder (en vader) ook. Dat je vanuit authentiek ouderschap mag gaan opvoeden, zonder belemmerende overtuigingen of patronen die niet bij jou horen. Zodat jij kan gaan staan voor wie jij ECHT bent. 

Jij bent degene die de patronen in jouw familiesysteem mag doorbreken zodat zodat je kind dat niet hoeft te doen en jij vanuit jouw eigen IK kan opvoeden, zonder het gevoel te hebben dat je moet overleven.

Heb jij het lef om naar je eigen “shit” te kijken, kijken naar patronen waardoor de stroming van de rivier misschien is gestopt? 

. “vader: ik voel mij zo veel lichter en kalmer nu ik door deze opstelling ben gegaan, alsof er een last van mij is afgevallen”